Сіз ойланып көрдіңіз бе, қаншама адамдар санасында бос қиялдар бейнелейді, содан кейін үнемі қорқынышпен өмір сүреді. Олардың санасында керемет қиялдар бейнеленген: «көңілді сәт» қиялы, «жеке бақыт» деп аталатын қиял. Бұл қиял әлемінде олар өз өмірлерін жүргізеді, оларды қиял әлемі ешқашан тойдырмайды. Бақытты өмірдің қиялдары бар, онда адамдар таңғажайып нәрселер жасайды, тамаша жұмыс жасайды, ақылсыз қателіктерден аулақ болады және өздерін шын мәнінде құнды нәрсеге қол жеткіздім деп санайды. Біреулермен танысудың да қиялдары бар, олар өздерін көптеген достармен қоршалған, сүйкімді адам ретінде өзін көреді, қоғамға өзін керекпін деп санайды.

Бұл қиялдарда олар өздерін өздерінше көреді, қалағанша елестетіп, шын мәнінде өздерін еркін сезінеді. Кез келген мақсатқа жетуге мүмкіндігі бар қиял әлемі бұл. Бірақ олар қиял әлемін тастап кеткенде… күнделікті шынайы өмір әлеміне көшеді, содан кейін олар көңілсіз болады және олар нағыз бақытты құру «мүмкін емес» дейді. Ал басқалары, өмір – бұл керемет сый және ол «мүмкіндіктерге толы» дейді. Түсіну және сүю қабілеті берілген өмірде қалайша көңілсіз болуға болады. Бұл адамдарда мәрмәр, гранит және жылтыр емен ағаштары бар, бұдан керемет өмір әлемін жасауға болады, ал кейбір адамдарда тек щепкалар мен балшық бар, одан тек лашық тұрғызуға болады.

Бірақ бұл дұрыс емес. Бізді өмір ешқашан ұсақ-түйекке итермелемейді. Бізді өмір ұсақ-түйектен үнемі керемет перспективаларға ұмтылуға итермелейді, және егер біз көзімізді ашсақ, біз нені көреміз: бақытты өмірді құруға деген шешімнен басқаның бәрі бар екенін көреміз. Біздің қиялдағы бейнелерді шын мәнінде өмірде құруға болатынын, біздің күнделікті өмірімізге айналдыруға болатынын мойындау керек, бірақ бос қиялға әсіресе жағымсыз, теріс, негативті уақыт құртудың қажеті жоқ.