– Kiel vi opinius (как бы ты полагала = что бы ты думала: opinii – считать, полагать)? – li komencis kun troa aplombo (он начал с излишней самоуверенностью).

– Pri kio (о чём)?

– Se Dio donacus al ni infanon (если бы Бог подарил нам ребёнка)... ĉarman (очаровательного), bukloharan (кудрявого)...

– Nu jen (ну вот)! Vi denove plektas revon (ты опять плетёшь мечту), kiu finiĝas ĉiam (которая заканчивается всегда) per amara kaj vana riproĉo (горьким и напрасным упрёком).

– Strangan humoron vi havas hodiaŭ – ŝi rimarkis.

Anstataŭ respondo li salte leviĝis kaj premante al si la edzinon li kisis kaj kisis ŝin.

– Nu, kion vi volas?

Por momento li embarasiĝis, residiĝis al la tablo. Silento. Subite, kvazaŭ eksplode, li ekkriis. Lia edzino preskaŭ faligis la tason.

– Kiel vi opinius? – li komencis kun troa aplombo.

– Pri kio?

– Se Dio donacus al ni infanon... ĉarman, bukloharan...

– Nu jen! Vi denove plektas revon, kiu finiĝas ĉiam per amara kaj vana riproĉo.

– Ne (нет)! Neniam (никогда)! Tio estas mia sola revo (это моя единственная мечта) kaj ĝi devas (и она должна), jes jes (да-да), devas realiĝi (должна осуществиться). Nu, edzinjo (жёнушка), mia kara (моя дорогая), kiel vi opinius (что бы ты думала), se tio vere efektiviĝus (если бы это правда осуществилось)?

– Vi konas jam mian opinion (ты знаешь уже моё мнение). Ankaŭ mi tre amas la infanojn (я тоже очень люблю детей), sed vi scias (но ты знаешь), ke neeble estas ĉe ni (что невозможно у нас)... neeble... Kion fari (что делать)?! Ho kiel malfeliĉa mi estas (о, как я несчастна)! Ho kiel...

Ŝiaj okuloj pleniĝis per larmoj (её глаза наполнились слезами).

– Sed eble (но /это/ возможно)! – li konsolis ŝin kun triumfa certeco (он утешил её с торжествующей уверенностью).

La respondo surprizis ŝin (ответ поразил её). Kontraŭvole ŝi rigardis lian vizaĝon (невольно она посмотрела в его лицо), kies mieno brilis de ĝojo (чьё выражение сияло от радости). Ŝi penis diveni la penson (она пыталась разгадать мысль), kiu ankoraŭ kaŝis sin (которая ещё пряталась) en la naive revanta kapo de ŝia edzo (в наивной мечтательной: «наивно мечтающей» голове её мужа).

Pro la subita silento (от внезапного молчания), esplora rigardo de la edzino (испытующего взгляда жены: esplori – исследовать, изучать), li (он), kuraĝon perdinte (смелость утратив), ŝanĝis la tonon pli mallaŭta (сменил тон более тихим = на более тихий), malpli entuziasma (менее воодушевлённый).

– Ne! Neniam! Tio estas mia sola revo kaj ĝi devas, jes jes, devas realiĝi. Nu, edzinjo, mia kara, kiel vi opinius, se tio vere efektiviĝus?

– Vi konas jam mian opinion. Ankaŭ mi tre amas la infanojn, sed vi scias, ke neeble estas ĉe ni... neeble... Kion fari?! Ho kiel malfeliĉa mi estas! Ho kiel...

Ŝiaj okuloj pleniĝis per larmoj.

– Sed eble! – li konsolis ŝin kun triumfa certeco.

La respondo surprizis ŝin. Kontraŭvole ŝi rigardis lian vizaĝon, kies mieno brilis de ĝojo. Ŝi penis diveni la penson, kiu ankoraŭ kaŝis sin en la naive revanta kapo de ŝia edzo.

Pro la subita silento, esplora rigardo de la edzino, li, kuraĝon perdinte, ŝanĝis la tonon pli mallaŭta, malpli entuziasma.

– Vere (верно), vi estas prava (ты права)... sed tamen (но всё же), se tio povus okazi (если это могло бы случиться)... Edzinjo (жёнушка), mia kara (моя дорогая), amata mia (любимая моя)... mi ankoraŭ nenion petis de vi (я ещё ничего не просил у тебя). Ĉu ne (не так ли)? Nu bone (ну ладно)! Mi petis ja de vi por cigaro (я просил ведь у тебя на сигару) aŭ por bagatelaĵo (или на /какой-нибудь/ пустяк: bagatela – пустячный), sed (но)... sed edzinjo mia, vi scias ja (ты знаешь ведь), ke infano ne estas cigaro aŭ ia bagatelaĵo (что ребёнок – не сигара или какой-нибудь пустяк)... ĉu ne? Infano estas io alia (ребёнок – нечто другое), io pli (нечто большее). Ĝi estas vivcelo (он – цель жизни: celo – цель), la plej sankta io en la vivo (самое святое что-то в жизни)... ĉu ne? Ĝi estas ridetanta feliĉo de la familia vivo (он – улыбающееся счастье семейной жизни) kaj ne cigaro, aŭ ia alia bagatelaĵo... ĉu ne?

– Sed kion mi faru (но что мне делать)? Mi estas tiel malfeliĉa (я так несчастна) vidante vin suferanta (видя тебя страдающим) pro ĉi tiu neefektivigebla revo (из-за этой неосуществимой мечты: efektiva – настоящий, действительный, efektivigi – осуществить)... Vi scias ja (ты знаешь ведь), ke mi volonte donus mian propran vivon por vi (что я охотно отдала бы мою собственную жизнь за тебя)... – malesperis la virino (отчаивалась женщина) kaj larmoj ruliĝis sur ŝiaj vangoj (и слёзы катились по её щекам).

– Vere, vi estas prava... sed tamen, se tio povus okazi... Edzinjo, mia kara, amata mia... mi ankoraŭ nenion petis de vi. Ĉu ne? Nu bone! Mi petis ja de vi por cigaro aŭ por bagatelaĵo, sed... sed edzinjo mia, vi scias ja, ke infano ne estas cigaro aŭ ia bagatelaĵo... ĉu ne? Infano estas io alia, io pli. Ĝi estas vivcelo, la plej sankta io en la vivo... ĉu ne? Ĝi estas ridetanta feliĉo de la familia vivo kaj ne cigaro, aŭ ia alia bagatelaĵo... ĉu ne?

– Sed kion mi faru? Mi estas tiel malfeliĉa vidante vin suferanta pro ĉi tiu neefektivigebla revo... Vi scias ja, ke mi volonte donus mian propran vivon por vi... – malesperis la virino kaj larmoj ruliĝis sur ŝiaj vangoj.

– Aŭskultu min (послушай меня), edzinjo mia! Aŭskultu min – liaj okuloj malseke ekbrilis (его глаза влажно заблестели: seka – сухой). – Vi scias ja (ты знаешь ведь), ke infano estas vera trezoro (что ребёнок – настоящее сокровище), ke ĝi estas ridetanta (что он – улыбающееся)...

–... feliĉo de la familia vivo (счастье семейной жизни) – ŝi finis la frazon iom malpacience (она закончила фразу немного нетерпеливо). – Tre bone mi scias (очень хорошо я знаю), tre bone, sed kion mi faru (но что мне делать)? Kion mi faru? Kion vi deziras de mi (что ты желаешь от меня)?

– Ni adoptu unu (давай усыновим кого-нибудь: «одного»)!

Momenta silento (короткое: «мгновенное» молчание). Kun malsamaj pensoj ili rigardis unu la alian (с разными мыслями они смотрели друг на друга: sama – тот же самый, одинаковый).

– Ni adoptu unu! – ripetis la edzo preskaŭ plorante (повторил муж чуть не плача: «почти плача»). – Mi scias (я знаю), ke en la "Azilo por Trovitaj Infanoj" (что в «Приюте для найдёнышей»: «найденных детей») ni povos ricevi unu (мы сможем получить кого-нибудь)... Mi (я)...

La virino esplore rigardis (женщина испытующе смотрела) en la okulojn de sia edzo (в глаза своего мужа). Li embarasiĝis (он смутился) kaj daŭrigis kun troa fervoro (и продолжил с чрезмерным рвением: daŭri – продолжаться, длиться).

– Tie estas multe da infanoj orfaj (там много детей-сирот: «детей сиротливых»), sen helpo (без помощи) kaj forlasitaj de siaj gepatroj (и покинутых своими родителями)... Edzinjo, mia amata (моя любимая), mi petegas (я умоляю), adoptu ni unu el ili (давай усыновим одного из них)! Adoptu ni unu!

– Aŭskultu min, edzinjo mia! Aŭskultu min – liaj okuloj malseke ekbrilis. – Vi scias ja, ke infano estas vera trezoro, ke ĝi estas ridetanta...

–... feliĉo de la familia vivo – ŝi finis la frazon iom malpacience. – Tre bone mi scias, tre bone, sed kion mi faru? Kion mi faru? Kion vi deziras de mi?

– Ni adoptu unu!

Momenta silento. Kun malsamaj pensoj ili rigardis unu la alian.

– Ni adoptu unu! – ripetis la edzo preskaŭ plorante. – Mi scias, ke en la "Azilo por Trovitaj Infanoj" ni povos ricevi unu... Mi...

La virino esplore rigardis en la okulojn de sia edzo. Li embarasiĝis kaj daŭrigis kun troa fervoro.