К книге
Мой дельтапланПортрет ветра. Мама, мандарины и я
61%
Портрет ветра. Мама, мандарины и я
86

Как мало видел я на свете!

                                     Как мало…

Хочу я жить на белом свете,

                                      как мама.

Она глаза мне подарила

                                  к маю,

а вот сегодня – мандарины

                                       к чаю…

И мне сейчас не по себе,

                                   так грустно…

Мой голос тонет в тишине

                                     так грузно…

Как редко с мамой я один!

                                     Как редко…

Я не поэт, не гражданин,

                                  я – «детка»…

Как много нужно мне сейчас

                                         и как мало…

Хочу я жить на белом свете,

                                        как мама.

Она вся белая стоит,

                            как церковь.

О, пусть всегда она стоит,

                                     как церковь!

Молюсь я матери

                         открыто и тайно.

Молюсь внимательно,

                               рассеянно,

                                             отчаянно!..

Меня никто не упрекнет.

                                   Не поднимет.

Но лишь вздохнет,

                         но лишь поймет,

                                          но лишь обнимет…

А мама чистит мандарины

                                     мне в чашку.

И сладко-горько мне от них

                                         и так тяжко!..

Ее лицо во мне болит

                               так укоризненно…

Ее лицом я облучен

                             пожизненно.

…Лежит последний мандарин

                                           на скатерти.

Как редко с мамой я один…

Гимн

Матери!

Предыдущая главаГлава 86 из 142Следующая глава