Квартира ТАНЬКИ. ЕГОР в старом инвалидном кресле пытается открыть флакон духов ТАНЬКИ, у него это не получается.
ЕГОР: Ах ты ж сучара, як табе… Ах ты ж сучара… А вот так? А хуй…
ЕГОР сдается, и просто прыскает духи себе в рот пульверизатором. Раздается звонок в дверь.
ЕГОР: (орет) Нахуй идзице са сваими дзепутатами!
Звонок повторятеся настойчивее.
ЕГОР: И с библями сваими нахуй!
Раздается мощный тяжелый удар в дверь. Еще раз. ЕГОР испуган.
ЕГОР: Хто там?!
Еще один удар.
ЕГОР: Иду-иду! Сечас адкрою!
ЕГОР неловко выезжает в коридор. Возвращается с мрачным КОСТЕЙ.
ЕГОР: О, Касцян… А я слышу, грукаець хтосьци, а у Таньки ключы, а думаю, хто можа так грукаць, бляха муха. А эта Касцян. А я с суседкай тваей быушай гаварыл, Аляксееунай, так ана мне гаварыла, што цибя адпусцили па УДО, или как… А ты як тут? Чыво тут? Кагда прыехал? Зачэм?
КОСТЯ: Чем пахнет?
ЕГОР: Да ранку адзекалонам прыжыгау…
КОСТЯ: Где она?
ЕГОР: Да тут она во, во тут, на плячэ прышч выскачыу…
КОСТЯ: Таня где?
ЕГОР: Так папиздавала на вучобу сваю. А ты што, да её? ПАУЗА Ну да, да её… Так я цибя паздрауляю, Касцян! С зоны вышау! Ты, наверна, цяпер аутарытэт, бляха, ци как там называецца… Касцян, слух, а можа у чэсць выхаду тваяго, въябем па маленькай? А? Чыста так, адпразднаваць? Я бы и сам налил, а видзиш, бляць, аперацыю сдзелали, и пиздык. Сам у магазин не магу, и калесы у крэсла ни в пизду…
КОСТЯ: (прохаживается по комнате) А где Витальевна?
ЕГОР: Так памёрла летам. Во, паехала да маци, у Тэули и памерла у аутобусе… Жара была… Ад жары памерла. Сэрца.
КОСТЯ: Где Таня учится?
ЕГОР: У вучылишчы на Талбухина. ПАУЗА Харашо, што ты прыехал, Косцик, харашо. Хоць добры зяцек будзе у меня, во. ПАУЗА А яна ждала цябе, ух, як ждала. Очэнь ждала. Гаварыла усем, што у мяне хлопец есць, у камандзироуку, паехау… Ждала… А во, нядауна хто-та паявиуся у яё.
КОСТЯ жутко смотрит на ЕГОРА.
КОСТЯ: Она должна была дождаться.
ЕГОР: Ваабшчэ абарзела Танька. Ходзиць з яким-та фраерком, вучыцелем, бляць, я так понял. Яна ж, бляць, каралева. Сука, точна, не з прастым хлапцом… Я цибя прашу, Косцик. Паглядзи за ёй. Яна — малое-дурное, не винаватая… Ну, звязалася с гарадским пидарком. Ну ничыво… Адзин разочак. ПАУЗА Но я цибя прашу, Косцик, не вали никаго. За Таньку я не перажываю, хуй с ним, ты яе не абидзиш, гэта я знаю. Прыглядзи за ей, я прашу. Ты чалавек вопытный, павидау ужо. А там, бляць, раз два, и пажэним вас…
КОСТЯ быстро подходит к ЕГОРУ, хватает его за грудки. ЕГОР в ужасе.
КОСТЯ: Она целка?! Целка еще?!
ЕГОР: Я… Косц… Я… Да! Да! Косцик, да!
КОСТЯ весь красный идет к дверям. В дверях оборачивается.
КОСТЯ: Я тебе обещаю, Михайлович. Я всегда с ней буду. Всегда.
КОСТЯ уходит из квартиры. ЕГОР провожает его испуганными глазами, заходится в кашле.