К книге
С училищаАкт I. Сцена 9
53%
Акт I. Сцена 9
10

Квартира ТАНЬКИ. ЕГОР в старом инвалидном кресле пытается открыть флакон духов ТАНЬКИ, у него это не получается.

ЕГОР: Ах ты ж сучара, як табе… Ах ты ж сучара… А вот так? А хуй…

ЕГОР сдается, и просто прыскает духи себе в рот пульверизатором. Раздается звонок в дверь.

ЕГОР: (орет) Нахуй идзице са сваими дзепутатами!

Звонок повторятеся настойчивее.

ЕГОР: И с библями сваими нахуй!

Раздается мощный тяжелый удар в дверь. Еще раз. ЕГОР испуган.

ЕГОР: Хто там?!

Еще один удар.

ЕГОР: Иду-иду! Сечас адкрою!

ЕГОР неловко выезжает в коридор. Возвращается с мрачным КОСТЕЙ.

ЕГОР: О, Касцян… А я слышу, грукаець хтосьци, а у Таньки ключы, а думаю, хто можа так грукаць, бляха муха. А эта Касцян. А я с суседкай тваей быушай гаварыл, Аляксееунай, так ана мне гаварыла, што цибя адпусцили па УДО, или как… А ты як тут? Чыво тут? Кагда прыехал? Зачэм?

КОСТЯ: Чем пахнет?

ЕГОР: Да ранку адзекалонам прыжыгау…

КОСТЯ: Где она?

ЕГОР: Да тут она во, во тут, на плячэ прышч выскачыу…

КОСТЯ: Таня где?

ЕГОР: Так папиздавала на вучобу сваю. А ты што, да её? ПАУЗА Ну да, да её… Так я цибя паздрауляю, Касцян! С зоны вышау! Ты, наверна, цяпер аутарытэт, бляха, ци как там называецца… Касцян, слух, а можа у чэсць выхаду тваяго, въябем па маленькай? А? Чыста так, адпразднаваць? Я бы и сам налил, а видзиш, бляць, аперацыю сдзелали, и пиздык. Сам у магазин не магу, и калесы у крэсла ни в пизду…

КОСТЯ: (прохаживается по комнате) А где Витальевна?

ЕГОР: Так памёрла летам. Во, паехала да маци, у Тэули и памерла у аутобусе… Жара была… Ад жары памерла. Сэрца.

КОСТЯ: Где Таня учится?

ЕГОР: У вучылишчы на Талбухина. ПАУЗА Харашо, што ты прыехал, Косцик, харашо. Хоць добры зяцек будзе у меня, во. ПАУЗА А яна ждала цябе, ух, як ждала. Очэнь ждала. Гаварыла усем, што у мяне хлопец есць, у камандзироуку, паехау… Ждала… А во, нядауна хто-та паявиуся у яё.

КОСТЯ жутко смотрит на ЕГОРА.

КОСТЯ: Она должна была дождаться.

ЕГОР: Ваабшчэ абарзела Танька. Ходзиць з яким-та фраерком, вучыцелем, бляць, я так понял. Яна ж, бляць, каралева. Сука, точна, не з прастым хлапцом… Я цибя прашу, Косцик. Паглядзи за ёй. Яна — малое-дурное, не винаватая… Ну, звязалася с гарадским пидарком. Ну ничыво… Адзин разочак. ПАУЗА Но я цибя прашу, Косцик, не вали никаго. За Таньку я не перажываю, хуй с ним, ты яе не абидзиш, гэта я знаю. Прыглядзи за ей, я прашу. Ты чалавек вопытный, павидау ужо. А там, бляць, раз два, и пажэним вас…

КОСТЯ быстро подходит к ЕГОРУ, хватает его за грудки. ЕГОР в ужасе.

КОСТЯ: Она целка?! Целка еще?!

ЕГОР: Я… Косц… Я… Да! Да! Косцик, да!

КОСТЯ весь красный идет к дверям. В дверях оборачивается.

КОСТЯ: Я тебе обещаю, Михайлович. Я всегда с ней буду. Всегда.

КОСТЯ уходит из квартиры. ЕГОР провожает его испуганными глазами, заходится в кашле.

Предыдущая главаГлава 10 из 19Следующая глава