Міне, Маргарет Сангстердің әдемі өлеңі. Ол «ұмытшақтық күнәсі» деп аталады.

Біз жасамаған нәрсе бізді қинайды, біз себебі бәрін ұмытып кеттік. Біздің күндердің соңында, жүрек неге ауырады? Ұмытылған нәзік сөз, жазылмаған хат пен кітап. Біз үнсіз әлі ашылмаған, гүлдерді неге аңсаймыз? Біз жеңілдете алатын, біреудің ауыр жүгі бар ма екен? Сізге айтылған кеңестер есіңізде бар ма екен? Тек қолмен ұстап, жігерлендіретін кеңес. Бірақ бәрі өмірде асығуда, қарайсыз ба уақыт бос өтті. Бұл қамқорлық пен мейірімділіктің кішкентай қимылдары. Бұл мәңгілік қарбаластан тыс өлместік мүмкіндіктер. Олардың бәрі түнде үмітсіз, ашкөз болған кезде жаман, қайғылы тізбектен өтеді, желдің қатты дауысындай, Өйткені өмір өте өткінші, ал қайғы соншалықты үлкен. Соңғы қоңырауға дейін, жанашырлық танытпау күнә болар. Жасалмаған нәрсе бізді қинайды, ұмытшақтық дерті бізді көбірек ауыртар. Біздің күндердің соңында, жүрек сондықтан ауырады ма?

Неліктен сіз бүгін біреудің өмірін қуанта алмайсыз, егер көп ұзамай мүмкіндік жоғалса, оны ауыр жүкпен еске алу сіздің жүрегіңізге түседі? Мүмкін бұл дерттің емі (ұмытшақтық) – сіз ата-анаңызбен, балаңызбен немесе жақын адамыңызбен бөліскіңіз келетін махаббат немесе өте алысқа кеткен жанжалды тоқтату.

Өмір тым қысқа. Бұл күнді – мүмкіндіктерді жіберіп алмау үшін өткізіңіз. Ертең жасаймын дейтін нәрсені бүгін жасаңыз.