Публикуется по изданию: Snorri Sturluson. Heimskringla. I / Bjarni Aðalbjamarson

(ÍF. В. XXVI). 1941. Bis. 150–197.

X. kapítuli

Haraldr konungr Gormsson réð þá fyrir Danmǫrku. Honum líkaði stórilla þat, er Hákon konungr hafði herjat í land hans, ok fóru þau orð um, at Danakonungr myn-di hefnask vilja, en þat varð þó ekki svá bráðliga. En er þetta spurði Gunnhildr ok synir hennar, at ófriðr var millum Danmerkr ok Nóregs, þá byrja þau ferð sína ves-tan. Þau giptu Ragnhildi, dóttur Eiríks, Amfinni, syni Þorfinns hausakljúfs. Settisk þá enn Þorfiðr jarl at Orkneyjum, en Eiríkssynir fóru í brot. Gamli Eiríksson var þá ngkkuru ellstr, ok var hann þó eigi roskinn maðr. En er Gunnhildr kom til Danmerkr með sonu sína, þá fór hon á fund Haralds konungs ok fekk þar góðar viðtek-jur. Fekk Haraldr konungr þeim veizlur í ríki sínu svá miklar, at þau fengu vel hal-dit sik ok menn sína. En hann tók til fóstrs Harald Eiríksson ok knésetti hann. Fœddisk hann þar upp í hirð Danakonungs. Sumir Eiríkssynir fóru í hemað, þegar er þeir hǫfðu aldr til, ok gfluðu sér fjár, herjuðu um Austrveg. Þeir váru snimma menn fríðir ok fyrr rosknir at afli ok atgorvi en at vetratali. Þess getr Glúmr Geira-son í Gráfeldardrápu:

Eiríkssynir snørusk þá ok með her sinn norðr í Víkina ok herjuðu þar, en Tryggvi konungr hafði her úti ok helt til móts við þá, ok áttu þeir orrostur margar, ok hǫfðu ýmsir sigr. Herjuðu Eiríkssynir stundum í Víkina, en Tryggvi stundum um Halland ok Sjáland. (Bls. 161–163)

XXI. kapítuli

Eiríkssynir váru mjǫk í hernaði í Austrvegi, en stundum herjuðu þeir í Nóreg, svá sem fyrr er ritat. En Hákon konungr réð Nóregi ok var inn vinsælasti. Var þá ok árferð góð í landi ok góðr friðr. (Bls. 176)