Публикуется по изданию: Ágrip af sggu danakonunga // Danakonunga sggur / Bjarni

Guðnason (ÍF. В. XXXV). 1982. Bls. 323–336.

[1]

[…] Ráðbarðr konungr í Hólmgarði fekk Unnar, dóttur ívars ins víðfaðma. Þeira son var Randvér, bróðir Haralds hilditannar. Hans son var Sigurðr hringr; hans son Ragnarr loðbrók; hans son var Sigurðr ormr-í-auga; hans son Hgrða-Knútr; hans son var Gormr; hans son Haraldr; hans son var Sveinn tjúguskegg; hans son Knútr inn riki; hans synir váru þeir Hgrða-Knútr, Haraldr ok Sveinn. […] (Bis. 325)

[2]

[…] Knútr, er Landbertus hét skimamafni ok kallaðr er á danska tungu ok norrœna Knútr riki, tók konungdóm í Danmgrk eptir Svein konung, fǫður sinn, thi vetra gamall. En þrim vetrum síðar herjaði hann til Englands, ok eptir margar or-rostur vann hann <landit> undir sik á því ári. Var hann síðan konungr yfir þessum tveim þjóðlgndum, þar til er hann for með tólf hundruð skipa í Nóreg ok lagði undir sik allt konungriki, er inn helgi Óláfr konungr átti ok hann hafði fullkomliga til kristni snúit. Varð þá inn helgi Óláfr konungr at rýma landit fyrir Knúti konungi, ok for hann fyrst i Sviariki ok síðan austr í Hólmgarð. Ok þá er hann hafði verit þar einn vetr, vendi hann aptr í Nóreg ok fell þá í Þrándheimi á Stiklastgðum fyrir landsher. (Bis. 329)

[3]

Knútr konungr gaf konungangfn þrim sonum sinum, Haraldi í Englandi, Hgrða-Knúti i Danmǫrku, Sveini konungi í Nóregi. Hans móðir var Alfífa. Dóttur Knúts konungs, Gunnhildi, átti herra Heinrekr, er síðan varð keisari. Svá segja danskir menn, at Knútr konungr vann undir sik Eistland. […] (Bis. 329–330)

[4]

[…] Óláfir, þriði son Sveins konungs, tók konungdóm eptir inn helga Knút, bróður sinn. Hans dmttning var Ingigerðr dóttir Haralds konungs harðráða af Nóre-gi. Hann var átta vetr konungr ok varð sóttdauðr. […] (ВIs. 331–332)

[5]

[…] Eiríkr eymuni tók riki ok konungdóm eptir Níkulás konung. Hann átti Málmfríði dmttning, er fyrr hafði átt Sigurðr konungr í Nóregi Jórsalafari. Hann for með her í Nóreg ok með honum Magnús konungr blindi, son Sigurðar konungs Jórsalafara. […] Eiríkr konungr var drepinn á þingi í Jótlandi. […] Þá hafði hann konungr verit fjóra vetr. […] (Bls. 332–333)

[6]

[…] Eptir þetta eignaðisk Valdimarr konungr alia Danmgrk ok var ágætr konungr. Hann átti Suffíu, dóttur Valaðar konungs af Pólenía. Þeira synir váru þeir

Knútr konungr ok Valdimarr konungr. Kristófór hertogi var ok son Valdimars ko-nungs. Tófa hét móðir hans. Herra Viljálmr af Brúnsvík, bróðir Otta keisara, fekk dóttur Valdimars konungs, ok aðra feklc Philippús, konungr af Franz. Hina þriðju átti Eiríkr Svíakonungr. Hon hét Ríkiza. […] (Bls. 334)

[Л

[…] Valdimarr hertogi tók konungdóm eptir Knút konung, bróður sinn. Hann fekk dóttur konungsins af Bœm, Margrétu, er sumir kalla Dagmey. Þeira son var Valdimarr, er konungr var með feðr sínum ngkkura vetr. Síðar átti Valdimarr konungr Berengaríu, dóttur konungsins af Portúgal. Þeira synir váru þeir Eiríkr ok Abel ok Kristófór. Valdimarr konungr átti ok tvá frillusyni, hertoga Knút ok greifa Níkulás. Valdimarr konungr vann undir sik milcinn hlut af Eistlandi ok kristnaði ok lét gera sterka borg í Revalum. Hann vann ok mikit af þýðersku <landi>. […] (Bls. 335)