Публикуется по изданию: Orkneyinga saga / Sigurður Nordal (SUGNL. В. XL). 1913-16.
К. 1. Fundinn Noregr
Fomiotr hefir konungr hæitit; hann red flrir því landi, er kallat er Finnland ok Kvenland; þat liggr firir austan hafsbotnn þann, er gengr til motz vit Gandvik; þat kollu ver Helsingiabotnn. Fomiotr atti iii syne, het æinn Hlerr, er ver kollum Ægi, annar Logi, þride Kari; hann var fadir Frosta, faudur Snærs hins gamla. Hans son het Þorri, hann atti ii syne, het annarr Nór, en annarr Gór; dottir hans het Goi. […] Hellt Gór skipum sinum ut eftir hafsbotnum ok svo i Allannzhaf. Sidan kannar hann vida Sviasker ok allar eyiar, er liggia i Eystrasallti; eftir þat i Gautasker ok þadan til Dan-merkr ok kannar þar allar eyiar. […] En Norr brodir hans bæid þess, er snio lagde a heidar ok skidfæri gerde gott. Eftir þat for hann af Kvenlandi ok firir innan hafsbotn-ninn ok kvomu þar er þeir menn voru, er Lappir heita; þat er a bak Finnmork. En Lappir villdu banna þeim yfirfor ok tokzst þar bardagi; ok sa kraft ok fíolkynge fylgde þeim Nor, at uvinir þeirra urdu at giallti þegar þeir heyrdu herop ok sa vopnum brug-dit; ok lögdu Lappir a flotta. En Norr forr þadan vestr a Kiolu […] (Bls. 1–2)
K. 21.
[…] Haralldr kom i Sviþioþ til fundar við Raugnvalld Brusason; foru þeir þaþan baðer austr i Garðariki ok mikit lið annat, þat er verit hafðe i ferð með Olafi ko-nunge. Þeir lettu eigi fyrr en þeir komu austr i Holmgarða a fund Iarizleifs konungs; tðk konungr viþ þeim forkunnar vel fyrir saker hins helga Olafs konungs. Gerðuz þeir þa landvarnarmenn fyrir Garðariki allir saman oc Eilifr iarl, sön Raugnvallz iarls Ulfssonar. Raugnvalldr Brusason var eptir i Garðariki þa er Haralldr konungr Sigurþarson for ut i Miklagarð; hafði Raugnvalldr þa landvðrn nðckura stund a sumrum, en var i Hölmgarði a vetrum. Iarizleifr konungr virði harm mikils, oc þar eptir öll alþyða. Raugnvalldr var, sem aðr er ritað, hverium manne meiri oc sterkari, mana var hann friðastr synum, atgerfímaðr var hann sva mikill, at eigi fekz hans iafninge. Sva segir Arnorr iarlaskalld, at Raugnvalldr átti i Hðlmgarði x folkorrostur.
Deildiz af svá at aldri æl grafninga þælar gunnar Njǫrðr i Gaurðum gunnbraðr tiu haði.
Þa er þeir Einarr þambaskelmir ok Kalfr Amason söttu Magnus Olafssön austr i Garðarike, var Raugnvalldr fyrir þeim i Aldegioborg. […] Beiðer þa Einarr, at Raugnvalldr skyli raðaz til ferðar með þeim upp til Hðlmgarþz oc flyttia þeira mal við Iarizleif konung; oc þvi iatar Raugnvalldr. Eptir þat leiga þeir sér eyki i Al-deyioborg, oc aka upp til Hðlmgarðz oc fínna Iarizleif konung; flyttia þa fram erendi sin og segia, at þa er þeim sva leitt vorðit riki Knyttlinga, oc mest Alfivo, at þess geingr ecki yfír þa, at þeir vili þeim leingr þiona. Beiða þa þess, at Iarizleifr konungr skyli fa þeim Magnus, son Olafs konungs, til hðfðingia. Flyttr þa Raugnvalldr þetta mal með þeim oc Ingigerðr drottning ос margir aþrir. Konungr var þess trauðr at fa Magnus i hendr þeim Norþmaunnum, sva sem þeir höfðu buit viþ hin helga Olaf konung, fauður hans. En þat tokz þo með þvi, at xi menn, þeir er gauf-gastir varo, svorðu Iarizleife konunge þess eiða, at þetta være allt trygt oc trutt. En Iarizleifr konungr gaf up Raugnvalldi eiþin fyrir trunaðar saker; var hann ætlaðr til hin xii. Kalfr svarði þann eið Magnusi, at hann skyllde honum fylgia innan lanz oc utan lanz oc gera þa luti alia, er Magnuse þötte þa sitt riki meira oc frialsara. Eptir þat tðku Norðmenn Magnus til konungs ос gerðuz honum handgeingnir. Þeir Kalfr dvaulþuz i Hölmgarðe þar til er leið iol. Foro þá ofan til Aldeigioborgar oc ðfluþu ser þar skipa; foro þegar austan er isa leyste um varit. Rætz þa Raugnvalldr Brusason til ferðar með Magnuse konunge; foro þeir þa fyrst til Sviþioðar, sem segir i saugo Magnus konungs, ос þaðan til Iamtalandz, oc sva austan um Kiol til Veradals. En þegar er Magnus konungr kom i Þrandheim, geek allt fölk undir hann; for hann út til Niðaróss oc var til konungs tekin a Eyraþinge yfir allt land. […] (BIs. 53–57)